Stuifmeel kan op twee manieren voor
therapeutische doeleinden worden gebruikt. De beste is het zogenaamde
bijenbrood. Dit is stuifmeel dat door de bijen in de raat opgeborgen is geweest
en beter voorzien is van dierlijke enzymen. Het is door jonge bijen gekauwd,
voorzien van enzymen en met wat honing opgeborgen rond het broednest in de
raten. De imker kan zulke raten uit de bijenkast nemen en het bijenbrood uit de
raat halen met een pincet. Dit is wel de beste vorm van stuifmeel voor inwendig
gebruik, maar het is moeilijk verkrijgbaar. Stuifmeel in klompjes kan ook
vermalen worden gebruikt, maar het bederft veel sneller. Lange tijd heeft men
zich afgevraagd of stuifmeel door de maag wel goed verwerkt zou kunnen worden
omdat er rondom de minuscule stuifmeelkorrels een wasachtig huidje zit dat de
maag niet kan verteren. Men heeft daar toen een oplossing voor trachten te
vinden door stuifmeel te vermalen en te fermenteren maar daardoor is stuifmeel
veel meer aan bederf onderhevig. Het oxideert snel. Slechts wanneer men gemalen
stuifmeel onmiddellijk met honing vermengd, waardoor het goed wordt
geconserveerd, heeft het malen geen schadelijke gevolgen. Men heeft
onomstotelijk vastgesteld (Kerkvliet, 1985) dat elke stuifmeelkorrel poortjes
vertoont waarin het maagsap kan doordringen. De stuifmeelkorrels worden op deze
wijze volkomen leeg gespoeld. Malen en fermenteren van stuifmeel is ongewenst
omdat het daardoor eerder bederft..